جر زدم کل زندگی ها را

روح من زیر پایتان مانده

از شرارت سکندری خوردم

نیمه شب توی قلبمان مانده

تاب خورد توی ذهن مغشوشم

شکل گنگ جنازه ای مثله

نکند در گذشته کرکسی بودم

دست از آدمیتش شسته

گاه شب ها می پرم از خواب

نور ماه در اتاق می رقصد

زوزه ای می کشم بی صدا اما

گرگ ما از سکوت می ترسد

سال ها پیش دختری بودم

نوک برج،توی قلعه زندانی

شيشه ی عمر ديو من نشكست

باقی قصه را تو می دانی؟

چند مثقال حرف من مانده؟

اول و آخرش همه سختی است

ساعتم پوزخند می زند امروز

زندگی امتداد بدبختی است

اصطلاحی در کلام و فلسفه و عرفان به معنای انتقال روح از جسمی به جسم دیگر.

در لغت از ریشة نَسَخَ به معنای برداشتن چیزی و گذاشتن چیزی دیگر به جای آن یا تغییر دادن چیزی به چیز دیگر است .

مثل «نَسَخت الشمسُ الظلَّ» (خورشید جای سایه را گرفت ). از همین ریشه ، «تناسخ ازمنه » را به معنای پی در پی گذشتن زمانها آورده اند (فَراهیدی ؛ راغب اصفهانی ؛ ابن فِارس ؛ مرتضی زَبیدی ، ذیل «نسخ »).

تناسخ ورثه در فقه ــ که گاه با لفظ مناسخه به آن اشاره می شود ــ نیز عبارت است از مردن وراث یکی پس از دیگری بی آنکه میراث تقسیم شود (ابن قُدامه مقدسی ، ج 7، ص 41؛ خطیب شِرْبینی ، ج 3، ص 36؛ شهیدثانی ، ج 8، ص 252ـ253؛ زُحَیلی ، ج 8، ص 433).

معنای اصطلاحی مشهور تناسخ با همین معانی و دلالتهای لغوی ارتباط دارد. برای اشاره به این معنا تعبیرات دیگری چون عود، نقل ، رجعت روح ، انتقال و تقمّص نیز به کار رفته است .

چند ماهی است گم شدم اینجا

در شلوغی شهر افکارت

می دریدند ناشیانه قلبم را

چشم های سیاه کفتارت

چندماهی است که من نمی بینم

جز سیاهی بی گمان کورم

خیس اشک و غوطه ور در عشق

مثل یک جور فحش ناجورم

چند ماهی است که ساکتم اینجا

بعد یک عمر ناله و شیون

در دهانم ماسیده حرفی که

دفن می شد هر دفعه در من

هستم اینجا،بیت آخر

توی یک شعر نخوانده

سوسک ها هم توی قبرند

از من یک مصرع نمانده

آن همه شوقت به من سرما شده

حرف هایت پر اگر ـ اما شده

جان من،جان خودت تب نيست اين

در درونم دوزخی برپا شده

آن كه می كرد نذر بهر ماندنت

در نبودت دختری ترسا شده

از تمام دوست داشتن هايمان

حاصل من خجلت حوا شده

نزد من كشتی سوار چون نوح آی

قطره قطره اشك من دريا شده

باز امشب نخواهم خوابید...

امشب،شعری خواهم سرود...سیاه

که وزنش از سنگینی غصه هایم باشد و باز هم

تو شعرهایم را سپید خواهی خواند...

مثل بختک به جانم افتادند

شعرهایی که از تو می گویند

بین یک مشت حرف توخالی

چشم هایم تو را می جویند

هستی و بود تو نابودم↓

کرده وقتی از عشق بیزاری

یک نفر رهایم کند از این کابوس

<<گرچه تلخ است ولی تو بیداری>>

گرچه خورده تمامی عشق را

حرف آخرت مثل یک زالو

می زنم خود را به نشنیدن

می شوم یک مترسک هالو

به خودم می پیچم این شب ها

بی بی دل غصه اش کم نیست

عاقبت می رسم به حرفت که

<<هر کسی عاشق است،آدم نيست!>>