به خود این گمان نبردم

                                  که نه بخت وصل دارم

                                                            نه تحمل جدایی ...

وگرنه میفهمیدی

               پاییز

                    بهار است  

                             که عاشق شده ...

                           نه سنگلاخ!

                                                          نه راه صعب

                                                                                       نه دور بودن مقصد

درد اینها نیست!

 دیده ی ترم

                از تردیدی ست

                            که همواره می پرسد:

" آیا واقعا این جاده به تو می رسد؟"

          کنارش می نشینم

                                           گریه نمی کند!

              دستش را می گیرم

                                                  گریه نمی کند!

                       به پایش می افتم....

                                                          گریه نمی کند!

                  نکند اتفاقی برایش افتاده است؟

" که شعر گریه نمی کند!"

حالا که رفته ای.....

با استکان قهوه عوض کن دوات را
بنویس توی دفتر من چشم هات را

بر روزهای مرده تقویم خط بزن
وا کن تمام پنجره های حیات را

خواننده ی کتیبه ی چشم ولبت منم !
پر رنگ کن بخاط من این نکات را

ما را فقط به خاطر هم آفریده اند
آن گونه که خواجه و شاخ نبات را

نام تو با نسیم نشابور می رود
تا از غبار غم بتکاند هرات را

یک لحظه رو به معبد بودائیان بایست !
از نو بدل به بتکده کن سومنات را

حالا بایست! دور و برت را نگاه کن
تسخیر کرده ای همه کائنات را

تا پلک می زنی ، همه گمراه می شوند
بر روی ما مبند کتاب نجات را ...

علیرضا بدیع

برگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود
یک شاخه یاس عاطفه پیدا نمی شود
در صفحه دلم تو نوشتی صبور باش
قلبم غبار دارد و معنا نمی شود
بی تو شکست و پنجره رو به آسمان
غم در حریم آبی دل جا نمی شود
دریای تو پناه نگاه شکسته است
هر دل که مثل قلب تو دریا نمی شود
می خواستم بچینم از آن سوی دل گلی
اما بدون تو که گلی وا نمیشود
دردیست انتظار که درمان آن تویی
این درد تلخ بی تو مداوا نمی شود
زیباترین گلی که پسندیده ام تویی
گل مثل چشمهای تو زیبا نمی شود
بی تو شکسته شد غزل آشناییم
دل در کنار یاد تو تنها نمی شود
گلدان یاس بی تو شکست و غریب شد
گلدان بدون عشق شکوفا نمی شود
باران کویر روح مرا می برد به اوج
اما دلم بدون تو شیدا نمی شود
رفتی و بی تو نام شکفتن غریب شد
دیگر طلوع مهر هویدا نمی شود
رویای من همیشه به یاد تو سبز بود
رفتی و حرفی از غم رویا نمی شود
رفتی و دل میان گلستان غریب ماند
دیگر بهار محو تماشا نمی شود
یک قاصدک کنار من آمد کمی نشست
گفتم که صبح این شب یلدا نمی شود
دل های منتظر همه تقدیم چشم تو
امروز بی حضور تو فردا نمی شود

گفت ببخشند گــــــنه می بنوش

عفــــــــــو الهی بکند کـار خويش

مژده ی رحـــمت برساند سروش

اين خرد خـــــــــــــام به ميخانه بر

تا می لعل آوردش خــون به جوش

لطف خدا بيشتر از جــــــرم ماست

نکته ی سربسته چه گويی خموش

گرچه وصالش نــه به کوشش دهند

هر قدر ای دل که تــــــــوانی بکوش

گوش من و حلقه ی گيسوی يــــــار

روی من و خــــــــــاک در می فروش

رنــــــــدی حافظ گناهی است صعب

با کــــــــــــرم پادشه عيب پــــــــوش

داور دين شـاه شجاع آنکـــــــــــه کرد

روح قدس حلــقه امرش به گـــــــوش

ای ملک العـــــــــرش مرادش بـــــــده

وز خــــــطر چشـــــــم بدش دار دوش

زندگي   در چشم   من شبهاي   بي  مهتاب  را ماند

  شعر من  نيلوفر   پژمرده  در مرداب  را  ماند

  ابر بي باران اندوهم!

خار  خشك   سينه  كوهم....

   سالها  رفته است كز هر آرزو  خالي است آغوشم

   نغمه  پرداز جمال و عشق  بودم   آه

  حاليا   خاموش  خاموشم

  ياد  از  خاطر  فراموشم

  روز   چون   گل  ميشكوفد   بر فراز  كوه

عصر  پرپر  مي شود   اين نوشكفته   در سكوت  دشت

  روزها   اين  گونه  پر پر گشت

چون  پرستوهاي  بي آرام   در پرواز

  رهروان  را چشم   حسرت باز

  اينك   اينجا   شعر و ساز  و باده  آماده است

  من كه  جام هستيم   از اشك  لبريز  است   ميپرسم :

 در پناه  باده  بايد رنج  دوران  را ز خاطر بر د

  با  فريب   شعر بايد  زندگي   را رنگ  ديگر داد

  در  نواي  ساز   بايد   ناله هاي  روح  را  گم كرد ؟

  ناله من ميترواد   از در و ديوار

  آسمان   اما سراپا گوش  و خاموش است

 همزباني  نيست   تا گويم  بزاري   اي دريغ

  ديگرم  مستي  نمي بخشد   شراب

  جام من   خالي  شدست  از شعر ناب

  ساز من   فرياد هاي   بي  جواب

نرم نرم  از راه دور

  روز  چون  گل ميشكوفد  بر فراز  كوه

  روشنايي  مي رود   در آمان بالا

  ساغر  ذرات  هستي  از شراب نور   سرشار است  اما من

همچنان   در  ظلمت   شبهاي  بي مهتاب

همچنان   پژمرده   در پهناي   اين مرداب  

همچنان   لبريز   ز اندوه  مي پرسم

جام   اگر بشكست

  ساز اگر  بگسست

  شعر اگر   ديگر به دل  ننشست....

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

 آه! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست.....

 مثل عکس رخ مهتاب که افتد در آب

 در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه تفاوت دارد؟

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

آری هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مساله ی دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست.....

نه آسمانی ؛ نه پری ؛ اهل همين حوالی ام

ولی هميشه تا هنوز غريب اين اهالی ام

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم..

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم..

چه غریب ماندی ای دل , نه غمی نه غمگساری

نه به انتظار یاری , نه ز یار انتظاری


غم اگربه کوه گویم , بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی , نتوان کشید باری


دل من چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری


همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری


سحرم کشیده خنجر , که چرا شبت نکشته است
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری


چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری


نه چنان شکست پشتم , که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری , که نداشت برگ و باری


سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری

گرد آفرید شعر سپیدم عنان به دست

این بار از کمین به در آمد کمان به دست


خلخال های ساخته از استخوان به پا 
شمشیرهای آخته خون چکان به دست 


در شیشه کرد خون مرا آن که پیش از این 
آورده بود قلب مرا با زبان به دست 


آسان به این پری نرسیدم ، که گفته اند:
دشوار می رسد پر هندوستان به دست 


دنیا به کام ما شد و نوبت به ما رسید 
اما گرفت جای شکر، شوکران به دست 


هرچند جز شرنگ نصیبم نشد ولی 
ما ایستاده ایم هنوز استکان به دست 


شعر از: علیرضا بدیع

چون زلف تو ام جانا در عين پريشاني

چون باد سحرگاهم در بي سر و ساماني 

 من خاكم و من گردم من اشكم و من دردم 
تو مهري و تو نوري تو عشقي و تو جاني 

خواهم كه ترا در بر بنشانم و بنشينم 
تا آتش جانم را بنشيني و بنشاني 

اي شاهد افلاكي در مستي و در پاكي
من چشم ترا مانم تو اشك مرا ماني 

در سينه سوزانم مستوري و مهجوري 
در ديده بيدارم پيدايي و پنهاني 

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازي 
من سلسله موجم تو سلسله جنباني 

از آتش سودايت دارم من و دارد دل 
دلقي كه نمي بيني دردي كه نمي داني 

دل با من و جان بي تو نسپاري و بسپارم 
كام از تو و تاب از من نستانم و بستاني 

اي چشم رهي سويت كو چشم رهي جويت ؟
روي از من سر گردان شايد كه نگردانی

  "رهی معيری "

 ساقي امشب باده ها را صاف كن

 جان مـــــــا را روشن و شفاف كن 

و قسم به مهمانان نامی ات 

..

.

و آنچه را که شایسته خدایی توست

                                           نه آنچه سزاوار من است ....

                                                      که همین دوست داشتن زیباست ...